Uit de oude doos (originele blogdatum 3 september 2010):
Breng jij je kind 5 dagen in de week naar een oppas?” “Laat je jou kind door een ander opvoeden” “Ja dan had je maar niet zwanger moeten worden” “Als je kinderen hebt maakt het toch niet uit wat voor werk je hebt, zolang er maar brood op de plank komt” “Je kan ook gewoon gaan werken” “Dat de staat dat allemaal toelaat. Wat hebben we het in Nederland toch goed. Het wordt gewoon gesubsidieerd om naar school te gaan met een kind. En dan heb je het nog vrij breed ook. Terwijl wij allemaal hard werken om rond te komen” “Je opleiding in België afmaken is wel ver hoor en je kind dan?” “Misschien moet je maar gewoon accepteren dat je het niet in je hebt, je hebt immers ook nog een gezin” “Ik vind het wel erg egoïstisch van je. Je man werkt ook keihard en dan moet hij ook nog eens meer voor je dochter zorgen als hij thuis komt omdat jij zonodig verloskundige wilt worden. En dat terwijl er zoveel andere dingen zijn die je kunt doen” “Je kan toch ook gewoon een MBO diploma werkend leren halen”
Dit zijn reacties die ik elke dag te horen krijg en als ze niet worden uitgesproken worden ze wel gedacht. En dit terwijl ik 3 jaar keihard gewerkt heb voor mijn toekomst; verloskundige worden. Ook ik heb er opofferingen voor gedaan. Ik moet nou eenmaal gewoon een opleiding afmaken, want ook ik moet het gezin kunnen onderhouden voor als er Peter iets overkomen zou. En ja ik zou een MBO opleiding kunnen doen en ja ik er zijn ook zoveel andere studies dan verloskunde/vroedkunde. En ja ik heb ook al deze vragen aan mezelf gesteld. Het is niet zo dat ik en eigenlijk wij (mijn man en ik) hier niet over nagedacht hebben. Maar de afgelopen week heeft bevestigd dat ik toch echt verloskundige wil worden.
Ik studeer nu een week verpleegkunde en vraag me iedere dag af waarom ik mijn dochter naar de oppas breng. Het doet mij zeer om haar weg te brengen en dit terwijl ik dit vorig jaar niet zo erg had. Ik vond mijn opleiding (verloskunde) leuk en ging met plezier naar school. Ik wist dat ik nu een opoffering voor de toekomst deed en dat een hoop dingen anders zouden worden als ik afgestudeerd zou zijn. En nu dat ik niet meer verloskunde studeer vraag ik me af waarom ik haar weg breng. Ik ga met tegenzin naar school, om daar vervolgens in de klas te zitten met meisjes van 17/18. Ik quote; “heb je al een kind en ben je al getrouwd, zoooooooooooooo! Hoe oud ben je dan? Woon je niet meer thuis dan?” en “Je hebt hiervoor verloskunde gestudeerd vond je dat niet meer leuk dan?” ai, dat doet wel even zeer. Ja ik vond het hartstikke leuk, fantastisch zelfs. En heb eigenlijk al mijn studiepunten behaald in het 1e jaar, tot de proeve van bekwaamheid kwam(juni 2009). Toen is mijn beoordeling niet helemaal eerlijk gegaan en lieten ze me op alles zakken terwijl ik aan 1 ding moest werken. Daarna ging ik weer op in juni 2010, nadat ik een jaar héél hard gewerkt had. Maar ook toen mocht het niet baten. Mijn harde werken werd afgeschoven op de stageplek die mij zo goed begeleid had en weer werden alle kernsituatie afgekeurd. Ik kreeg feedback na het gesprek en toen ik deze feedback op papier thuis gestuurd kreeg, stond er heel wat anders op dan ik te horen heb gekregen. Maar bewijzen kon ik het niet, gezien het gesprek niet opgenomen werd. En toen kwam mijn herkansing van 2 weken terug, eigenlijk onbegonnen werk. Het is bijna onmogelijk om alle kernsituaties in 1 keer te halen en ik probeerde het onmogelijke, mogelijk te maken. Heel hard heb ik gewerkt aan mijn dossier. Ik heb al mijn bewijzen herschreven, opnieuw laten ondertekenen door mijn stagebegeleiders. Ik heb minder tijd voor mijn dochter gehad, omdat ik de theorie in mijn hoofd wilde stampen. Het mocht allemaal niet baten, ik haalde dit keer van de 6 kernsituaties, 4 wel en 2 niet. Dit omdat er in 3 kwartier tijd over elke kernsituatie 2 vragen gesteld konden worden en ik theoretisch bij die 2 kernsituaties op 1 van de 2 vragen een fout antwoord had gegeven. Ik had het gesprek zelfs verborgen opgenomen, zodat ik zeker wist dat ik kon het kon bewijzen als de beoordeling weer niet eerlijk ging. Maargoed dit keer verliep het wel eerlijk en zakte ik terecht. Maar hoe terecht is het nog, als je de 2 kansen ervoor geen eerlijke kans kreeg? Zelfs mijn assessoren(docenten die de proeve afnemen) vonden dat deze herkansing voor mij te vroeg kwam i.v.m. mijn zwangerschapsverlof afgelopen jaar. Ze wisten dat als ik nog een kans had ik die laatste 2 kernsituaties ook wel gehaald had, want in 2 maanden alle theorie van een heel leerjaar herhalen is ook niet mogelijk.
Al met al koop ik hier niks voor en is mijn nachtmerrie toch waarheid geworden. Ik moest stoppen met de studie waar mijn hart en ziel in lagen. En steeds meer ging het idee leven dat ik mijn opleiding verloskunde wilde vervolgen in België (Antwerpen of Turnhout). Terwijl zoveel mensen mij veroordelend aan kijken en niet snappen hoe ik zo egoïstisch kan zijn om minder tijd aan mijn gezin te kunnen besteden. Uitleggen kan ik het ze niet, maar het doet wel zeer dat er zo over gedacht wordt. Het zijn meestal ook nog dezelfde mensen die riepen dat ik mijn school niet onder mijn zwangerschap e.d. moest laten leiden en ik het wel af moest aken, toen ik hen vertelde dat ik zwanger was.
Hoe kan je iemand nu uitleggen, dat ik nu een stuk minder gelukkig ben en hierdoor ook een slechtere moeder ben (omdat ik niet lekker in mijn vel zit). Hoe kan je iemand uitleggen hoe het voelt om van een bevalling terug te komen en te weten dat de wereld weer een kindje rijker is en jij hier onderdeel van uit maakte? Hoe kan je iemand uitleggen hoe het voelt als mensen je ontzettend dankbaar zijn omdat jij ze zo gesteund hebt, tijdens de laatste loodjes van de bevaling? Hoe kan je iemand uitleggen hoe het voelt om stralende gezichten te zien als je toekomstige ouders voor het eerst het hartslagje van hun kind laat horen? Hoe kan je iemand uitleggen dat je je eigen kind alleen zoveel weg kan brengen naar een oppas als je super gemotiveerd bent en een studie alleen een kans van slagen heeft als je jou opleiding leuk vind? Hoe kan je iemand uitleggen dat je juist minder egoïstisch kunt zijn door een leuke opleiding af te maken waardoor je jou man kunt ontlasten in de baan (en daarmee het hele harde werken) dat hij nu heeft?
Ik weet het antwoord op die vragen niet, maar ik weet wel dat ik nu moet leven met deze veroordelen en de teleurstelling. De teleurstelling dat ik geen opleiding verloskunde in Nederland af kan maken. Het voelt nog steeds zo onrealistisch en ik hoop nog steeds morgen wakker te worden en dat ik het allemaal maar gedroomd heb. En ik besef ook wel dat België voor mijn hele gezin alles behalve makkelijk gaat zijn en dat het ver en veel reizen is. Mar uiteindelijk hoop ik toch dit jaar toegelaten te worden in Antwerpen, anders ga ik volgend jaar met een propedeuse Verpleegkunde en een autorijbewijs alsnog naar Antwerpen of Turnhout met de hoop dat men mij begrijpt als ik eindelijk dat diploma in mijn zak heb
Geen opmerkingen:
Een reactie posten