4 weken geleden werd ik moeder van mijn dochter, dit schreef ik vandaag voor haar:
Lieve kleine meid,
ik voelde me volmaakt gelukkig op mn trouwdag, maar toen jij 4 weken geleden geboren werd was mijn trouwdag er niks bij. De wereld leek even stil te staan. Daar ben je dan kleine meid, nadat ik je al die tijd in mijn buik heb voelen bewegen. Ik pak je vast begin te huilen en kan niks anders dat je zoentjes geven en je knuffelen terwijl papa je navelstreng doorknipt en je zonder die navelstreng dan echt op deze wereld staat. Onze wereld draait even alleen om jou. Minuten staren we saampjes naar je. Kijken naar je handjes, met je kleine vingertjes en perfecte nageltjes. Ademloos kan ik naar je kijken en wil ik even niks anders dan dat en denk ik aan niks anders. Ik voel je knietje en besef dat ik dit knietje telkens door mijn buik heen uit voelde steken, toen je nog in mijn buik zat. Tranen biggelen over mijn wangen, tranen van geluk. Opgelaten roep ik dat ik mijn moeder wil bellen, ik was zo emotioneel dat ik gelijk mijn moeder (jou oma) wilde bellen "mam, ik ben bevallen!!! en ze is prachtig" zeg ik in tranen.
Lieve kleine meid, je bent bijna een maand oud en ik hou zo veel van je!
dikke knuffel en veel kusjes
Je mama
